La Administración calcula que hay 4.000 vagabundos, la mayoría en A Coruña, Vigo y Lugo
Sara Carreira / A Coruña
Varón soltero entre 40 y 50 años, de nacionalidad española, con estudios primarios, parado y sin prestación, que ingresa menos de 200 euros al mes. Ese es el perfil del vagabundo gallego, según datos de Cruz Roja. Más de la mitad de los indigentes han trabajado alguna vez durante los dos últimos años. Muchos de estos trabajos son precarios y sin contratos, lo que explica la falta de ingresos importantes después de haber finalizado su período de empleo. Aunque la gran mayoría son españoles, está aumentando el número de extranjeros, con 697 foráneos desde el 2003, principalmente procedentes de Portugal y de países del Este.
Ausencia de familia Los responsables de la Cocina Económica de A Coruña, que ofrecen desayunos, comidas y lavandería para pobres inciden en la misma idea sobre el perfil de los vagabundos: suelen ser hombres de treinta a cincuenta años, muy avejentados, con problemas de alcoholismo y de entornos humildes. Estas características son las más habituales, aunque también puede haber otros perfiles. Sin embargo, lo que todos, del primero al último, comparten, es la ausencia de una familia que les apoye. Puede ser que se hayan quedado solos en el mundo, pero lo habitual es que tengan algún pariente con el que no hay contacto ninguno, incluso mala relación. Sólo los que cuentan con ese apoyo pueden salir del pozo en el que han caído. En A Coruña cuentan el caso de un hombre de Vigo, con dos licenciaturas y profesor universitario que acabó vagabundeando después de un divorcio traumático y de dejarse llevar por el alcohol; se recuperó cuando su ex suegra lo fue a buscar y lo llevó de nuevo a su entorno. Ahora sólo va a la Cocina Económica de visita. «Salir de aquí no es lo normal», apunta desde su experiencia Paco, uno de los administradores del centro.
ENTREVISTA José Paulo Dias do Vale, O Portugués, dorme nos baixos dun cine que hai anos pechou na Coruña. Cun perenne sorriso, este enxoito home de 39 anos resume na súa persoa as contradicións que alguén alleo ao mundo da xente sen fogar ve nunha primeira ollada: son os desherdados da sociedade pero eles vense dentro da estrutura social. -¿Como chegou ata aquí? -Eu era pasteleiro en Portugal, pero vin a Galicia en busca dunha vida mellor. Estiven en Ferrol, Muxía, Salvaterra, Tui... -Pero non a atopou... -É moi difícil encontrar traballo en Galicia de pasteleiro. Estiven en obras, pero con contratos moi curtos. -¿Non quere volver a Portugal? -¿A Portugal? Volverei cadáver, nunha caixa. -¿Non ten relación coa súa familia? -É un tema do que non quero falar. A miña familia marcoume moito pero eu teño a miña vida. Agora teño moitos amigos e amigas. -¿Onde consegue os cartos? -Fago traballos. Eu quero ter un traballo e fago cousas, ás veces só por un café. Cando non me queda outra, pido. -¿Bebe? -Non. Moi poucas veces, aínda que non debo. -Pero a xente da rúa bebe moito... -Galicia é un país de alcohólicos, coma Portugal (ri). -¿Que é o peor de vivir na rúa? -O humillante do comportamento da xente da rúa. Son como aves de rapina. A min educáronme en que un home convértese en tal conforme vai camiñando como un home. Hai uns principios. -E nos albergues, ¿tamén hai roubos? -A sociedade facémola todos e o comportamento é o mesmo en calquera sitio. Eu quero dar algo á sociedade, axudar, pero outros só buscan aproveitarse. -¿Non vai aos albergues? -Non (ponse serio). Eu teño depresión e necesito descansar, recargarme de enerxía, e cos horarios dos albergues non podo. -¿Este é o peor ano da súa vida? -A miña vida está chea de malos anos, sobe e baixa, pero pasei por situacións moito peores.
Fuente: La Voz de Galicia (Domingo, 21-Enero-2007) |